Tijd

Een grote groepsexpositie van het Oostgelders Fotografen Collectief.

10 november – 30 december 2018

De leden van het Oostgelders Fotografen Collectief zijn uitgedaagd werk te maken voor de eindejaars expositie bij Foto21 in Bredevoort. Het thema is ‘Tijd’. Bijna alle fotografen hebben hiervoor nieuw werk gemaakt, een enkeling heeft z’n toevlucht genomen tot al bestaand werk omdat dit voor de betreffende fotograaf zo naadloos past bij zijn/haar associaties met tijd.

De fotografen zijn: Grietje Bouman, Bettina Hogeweg, Gerrit Korn, Gerjo te Linde, Laura de Morree, Wim Peters, Ellen Sessink, Peter van Tuijl, Ton van Vroonhoven en Dinie Wikkerink.

Grietje Bouman – ‘Weg naar Nergens’

‘Weg naar Nergens’ gaat over de zin, de onzin en de waanzin van het leven.

Veel foto’s in verschillende formaten die allemaal samen een verhaal vertellen.

Soms bizar en absurd maar ook met een vleug humor voor wie het zien wil.

Weg naar Nergens is een verander-project dat al een jaar of 15 loopt en waarbij Bouman steeds oudere foto’s verwijdert of weer combineert met nieuwere. Op deze manier is er weer een nieuw werk ontstaan.

Bettina Hogeweg – Overtijd

Als vrouw is ‘tijd’ soms een lastig begrip. De biologische klok gaat met de jaren steeds harder tikken en iedere maand word je geconfronteerd met de tijdelijkheid van je vruchtbare leven. De maatschappij en omgeving verhogen de druk, door te benadrukken hoe beperkt je tijd is. “wordt het niet eens tijd?”, “je mag op jouw leeftijd wel opschieten” zijn veel gehoorde goedbedoelde opmerkingen.

Maar het leven loopt in veel gevallen anders: 1 op de 5 vrouwen is ongewild kinderloos. Door medische oorzaken, of omdat ze bijvoorbeeld nog niet de juiste partner hebben gevonden. In deze serie wordt deze worsteling verbeeld, het verlangen en de hoop, maar ook de angst, vertwijfeling en het verdriet dat een onvervulde kinderwens met zich mee kan brengen.

Gerrit Korn – Tijd, een nieuwe beleving

Na een spannende periode krijgt de partner van Korn tot hun beider immense opluchting te horen dat ze geen leverkanker heeft. Als een dag later een geliefd schoonzusje een herseninfarct krijgt, rijst onherroepelijk de vraag naar de rest van de tijd. De aanvankelijke beelden voor het jaarthema met dezelfde titel kunnen de prullenbak in. Ineens is zeventig, even, niet echt jong meer…

De aanzet voor zijn nieuwe werk met als voorlopige werktitel “Tot Zover” wordt dwingend. Een eerste kleine proeve presenteert hij op deze expositie.

Gerjo te Linde – Soms staat de tijd stil

Onlangs kreeg te Linde een doosje met oude – ongedateerde glasnegatieven uit de nalatenschap van een inmiddels overleden dorpsfotograaf. Zorgvuldig en vakkundig gemaakte portretten, achteloos weggegeven – blijkbaar niet van waarde. Het oude echtpaar, de mooie jongedame, de jonge militair in sjiek uniform, het bruidspaar. Wie waren zij en wat is er van hen geworden? Soortgelijke portretten, echter nu gemaakt met de 150 jaar oude “wet plate collodion” techniek. Wederom voor altijd vastgelegd in het zilver op glas.

Wat is- of wat zegt ons het begrip “tijd” wanneer er slechts een moment wordt vastgelegd in de anonimiteit? Zijn er verschillen óf misschien belangrijker; zijn er overeenkomsten – pakweg 100 jaar later.

Laura de Morree – ‘mijn wereld’

Met de serie ‘mijn wereld’ wil de Morree het kind laten zien en hoe het kind de diverse aspecten en emoties in zijn wereld om zich heen beleeft, ‘de andere kant van het kind’. Veel ouders en fotografen leggen het kind vast als een vrolijke en blij stralend mensje. Zoals we kinderen graag zien, onbezorgd en blij. Echter zijn kinderen veel meer dan dat ene deel van zichzelf. Het is ook boos, teleurgesteld, beschouwend of angstig. Ze kunnen zo in zichzelf gekeerd zijn, in hun eigen wereld, dat de hele buitenwereld even geen rol meer speelt. De Morree wil met haar serie de beschouwer graag mee nemen in de belevingswereld van het kind, de beschouwer meenemen in hun wereld. Ze heeft bewust voor deze periode in het leven van haar jonge kinderen gekozen omdat in deze periode de buitenwereld nog niet zoveel grip op ze heeft. Het is voor haar dan ook een document van een periode in hun leven.

Wim Peters – Tijdreizen

Reizen. Reizen door de tijd. Wie wil dat niet. Peters heeft het gedaan en doet het nog regelmatig. Tijdens zijn hartinfarct en coma-tijd nu al weer meer dan 12 jaar geleden kostte het hem nauwelijks moeite. Pittige hallucinaties deden hun werk.

Zijn fotografie daagt hem daarbij uit tot de grenzen van het onmogelijke. Ga er maar aan staan. Maar op zekere hoogte is alles mogelijk, ook in de fotografie. Indien herinneringen, verleden en heden op hetzelfde moment worden beleefd en je hoofd overloopt kan het zomaar dat er een andere, nieuwe werkelijkheid ontstaat. Geen nieuwe beelden, die zijn er al en vaak bekend. Maar samen een wereld vormgeven die de onherroepelijke chaos in zijn hoofd tracht te ordenen tot zijn persoonlijke werkelijkheid.

Beginnen met schetsen op papier. Kleur toevoegen, beelden zoeken. Zijn voorkeur gaat uit naar het omslagpunt van het herkenbare en onherkenbare.

Zo heeft hij in deze serie fotowerken het reizen van en naar grote Europese steden bewust in de tijd gezet. De tijd doet zijn werk.

Neem alles maar mee op reis, is het idee

Dan kom je er bekaaid van af

Wat er overblijft leg je vast, neem mee

Kijk, doe wel, zie om, vergelijk

Wees blij

Overal onderweg sta je stil, maar het lukt

Je hoofd blijft achter

Vooruit de toekomst, achteruit het verleden

Dan denk je, hoe was het alweer

De trein raast, mijn hoofd staat stil.

Ellen Sessink – Tijd

Sessink’s serie over tijd geeft een beeld van de manier waarop ze ervaart hoe er in de tegenwoordige tijd met elkaar wordt samen gewerkt en gecommuniceerd. Voor haar een tijd waarin snelheid, efficiency en prestatie de boventoon voeren en Big Brother altijd meekijkt! De vragen die de beelden bij haar oproepen: Wil/ kan ik dit nog? Wat is mijn plek? Doe ik dit alleen? of samen?

Peter van Tuijl – Athene, verloren in de tijd

De huidige troosteloze winkelstraten in hartje Athene behoorden ooit tot de meest dure en prestigieuze ter wereld. Veel winkels zijn nu gesloten, nergens een pui zonder graffiti en bedelaars zitten of liggen naast de entree. De allure van het vroegere Athene heeft plaats gemaakt voor zichtbare armoede en treurnis. Het kan ook niet anders als de salarissen in enkele jaren gemiddeld daalden met 35% en de koopkracht voor heel veel mensen gehalveerd werd. Neem daarbij de slechte sociale voorzieningen zoals onderwijs en gezondheidszorg en het failliet van Athene wordt daarmee gekenschetst. Het antieke bouwwerk, de Acropolis, is in velerlei opzichten het symbool van de glorie van weleer. De renovatie hiervan is in volle gang. Hopelijk zal de weg naar herstel van de Griekse samenleving hiermee gelijke tred houden. Van Tuijl maakte recent het boek ‘Athens, lost in time’ waarin de sfeer in het huidige Athene getoond wordt. Een aantal foto’s is in deze expositie opgenomen.

Ton van Vroonhoven – Tijd

Tijd, het is er altijd, het raakt nooit op, en toch hebben we er altijd te weinig van. In zijn foto’s heeft van Vroonhoven gezocht naar momenten waarop je “in de tijd” bent. Waarin je tijd ervaart. Beelden waarmee van Vroonhoven niet alleen zelf terug kan voelen hoe het op dat moment was, maar die zo universeel (en in zekere zin dus ook zo tijdloos) zijn dat ook anderen tijd kunnen ervaren.

Dinie Wikkerink – ‘25 jaar later’

‘25 jaar later’ is een serie foto’s geïnspireerd door het boekje “16.00 uur” waarmee Wikkerink in 1993 haar fotografische weg begon. De meeste foto’s in deze nieuwe serie zijn net als in “16.00 uur” in huiselijke kring gemaakt, maar de nieuwe serie bevat ook beelden van andere plekken. De foto’s gaan over licht en hebben een sfeer van herinnering. Dit is een factor in het werk van Wikkerink, die als vanzelf haar fotografie binnensluipt en die ze als een constante in haar kijken met zich meedraagt. De personages in “16.00 uur” zijn haar kinderen. In 25 jaar later zijn het haar kleinkinderen. De foto’s vertellen niets over hoe de kinderen zijn, maar laten zien hoe Wikkerink naar de wereld kijkt en waardoor ze geraakt wordt.